Ölü Aforizmalar

gözyaşlarını boğumluyordu  bazıları

bazıları handiyse baygın yaştan

sadece bir nilüfer gülümsüyordu

pembeden

ala dönmüş benzi

enjekte damarında LSD

tapınak müdavimleri 

susmaktan duaya gebelenirken

güneş salıncaktan iniyordu

tepemize

sahradan kum getiren bir zenci

belirdi yolda

belirdi yolda bir zenci

iskemleye çöktü o da 

müdavimlerin arasına

bazıları bayılmamak için döküyordu sanki

iç'i

elzem olanı tanıyorlardı

rahimlerin ve rahmetin durmayacağını

nilüfer, meth düzüyordu kendine

kahkahaya boğulmuş sıçana dönüşmüştü şimdi

o da biliyordu

:

temmuzların artık hiç bitmeyeceğini

zenci torbasına el attı 

avuçladı ömrü 

savurdu üzerimize

zerreleşmiş taneler saliseyle

gölgeye kıvrılıp

aslına döndü ve

yoluna devam etti zenci

nilüfer solmuştu

eğinlerimizdeki apseler sönmüştü

acı yoktu artık

acı yoktu artık 

sadece her şeyden habersiz

çocuk: ne güzel bilmiyor, aforizmalar öldürür

sadece her şeyden habersiz bir çocuk ve gözleri

kalmıştı geriye,

biz de ölmüştük!